| تبليغات | X |
 |
 |
|
|
چیست این آتش سوزنده که در جان من است چیست این درد نهان سوز که درمان من است
از دل ای آفت جان صبر توفع داری مگر این کافر دیوانه به فرمان من است
آنچه گفتند ز مجنون و پریشانی او در غمت شمه ای از حال پریشان من است
آمد و رفت و دلم برد و کنون حاصل وصل اشک گرمیست که بنشسته به دامان من است
عالمی خوشترازآن نیست که من باشم ودوست این بهشتیست که در عالم امکان من است
اندر این باغ بسی بلبل مست است عزیز داستانیست که او عاشق دستان من است
|
||
|
|
|
|
|
چند بایادت فریبم این دل دیوانه را گرم چون سازم به آهی سرد این کاشانه را
|
||
|
|
|
|
|
ای تمام فکر من درروزو شب ای همه هزیان من درسوز تب ای نهان درپیکرم چون جان شده درمیان دیده ام مردم شده ای شکوه آسمان درچشم تو ای فدای قهر و نازو خشم تو جزتو کی دارم به جزتو گفتگو ای به گوشم گوشوار آرزو گرکه یا ران غافلند ازیادمن ازدل دیوانه ناشاد من عشق تو چون دردلم باشد چه غم چون که تا روز قیامت با توام خلق می گویند گر او یار توست مایه غم ازچه در اشعار توست آه من دیوانه ام دیوانه ام جزتو ازخلق جهان بیگانه ام دوستت دارم تو می خواهی مرا بازمی ترسم نمی دانم چرا وای اگرروزی فراموشم کنی با غم هجران هم آغوشم کنی وای اگر نامم بمیرد برلبت یا فرو بنشیند این سوزتبت آه می ترسم شبی طوفان شود ساحل امید من ویران شود گر زدریا قطره ای هم کم شود مرغ طوفان سینه اش پرغم شود ای دلت دریای پاک و روشنم مرغ بوتیمار این دریا منم
|
||
|
|
|
|
|
در زدم و گفت کيست . گفتمش ای دوست . دوست گفت در آن دوست چيست ؟ گفتمش ای دوست . دوست
گفت اگر دوستی ! از چه در اين پوستی ؟ دوست که در پوست نيست ! گفتمش ای دوست . دوست
گفت در آن آب و گل ديده ام از دور دل او به چه اميد زيست ؟ گفتمش ای دوست . دوست
گفتمش اين هم دميست . گفت عجب عالميست ! ساقی بزم تو کيست ؟ گفتمش ای دوست . دوست
در چو به رويم گشود . جمله بود و نبود ديدم و ديدم يکيست . گفتمش ای دوست . دوست
|
||
|
|
|
|
|
ای معنی" انتظار" یک لحظه بایست " دیوانه" شدن به خاطرت کافی نیست
یک لحظه بایست بامن"خسته" بگو تکلیف دلی که عاشقش کردی چیست |
||
|
|
|
|
|
اي همه آرامشم از تو پريشانت نبينم چون شب خاكستري سر در گريبانت نبينم اي تو در چشمان من يك پنجره لبخند شادي همچو ابر سوگوار اينگونه گريانت نبينم اي پر از شوق رهايي رفته تا اوج ستاره در ميان كوچه ها افتان و خيزانت نبينم مُرغك عاشق كجا شد شور و آواز قشنگت در قفس چون قلب خودهر لحظه نالانت نبينم قصه دلتنگي ات را گو به من بگذار و بگذر گريه درياچه ها را تا به دامانت نبينم كاشكي قسمت كني غمهاي خود را با دل من تا كه سيل اشك را زين بيش مهمانت نبينم تكيه كن بر شانه ام اي شاخه نيلوفرينم تا غم بي تكيه گاهي را به چشمانت نبينم
|
||
|
|
|
||||
|
|||||
|
|
|
|
|
چادر شب را سرت کن همسفر تا هیچکس روی ماهت را نبیند آخر اینجا هیچکس ... مثل رودی راه افتادیم و نجوا می کنیم زیر لب : ما عاشقیم و غیر دریا هیچکس ... من تو را دارم همین کافی است ! دخترهای شهر روزگاری عاشقم بودند و حالا هیچکس ... آسمانها را به دنبال تو می گشتیم عشق در زمین پیدا شدی ... جایی که حتی هیچ کس ... زندگی کشف است ورنه سیبهایی سرخ تر سالها از شاخه می افتاد اما هیچکس ... کوله بارت را مهیا کن که فصل رفتن است مرگ شوخی نیست می دانی که او با هیچکس ...
|
||
|
|
|
|
|
زندگـــی زیبـاســـت چشمـی بـاز کـن گردشـــی در کوچــه باغ راز کن. هر که عشقش در تماشا نقش بست عینک بد بینی خود را شکسـت. علـت عـاشــــق زعـلتــها جــداســـت عشق اسطرلاب اسرار خداست من مـیـــان جســـمها جــان دیـــده ام درد را افکنـــده درمـان دیـــده ام دیــــده ام بــر شـــاخه احـســـاســها می تپــد دل در شمیــــم یاسها زنــدگــی موسـیـقـی گنـجشـکهاست زندگی باغ تماشـــای خداســت گـــر تـــو را نــور یـقیــــن پیــــــدا شود می تواند زشــت هم زیبا شــود حال من ,در شهر احسـاسم گم است حال من ,عشق تمام مردم است زنـدگــی یــعنـی همیـــــــن پــروازهــا صبـــح هـا , لبـخند هـا , آوازهـــا ای خــــطوط چهــــره ات قـــــــرآن من ای تـو جـان جـان جـان جـان مـن با تـــو اشــــعارم پـر از تــو مــی شـود مثنوی هایـم همــه نو می شـود. حرفـهایـم مــــرده را جــــان می دهــد واژه هایـم بوی بـاران می دهـــد |
||
|
|
|
|
|
خیزد شمیم جان ز سرایی که جای توست
خوش آنکه خانه ایش به گرد سرای توست
بر بام آن فرشته و در صحن آن پری
فرخنده خانه ایست که در آن خانه جای توست
هر شب بر آسمان ز تو دستم ولی چه سود
دستم بر آسمان و لبم بر دعای توست |
||
